De volgende meetmiddelen moeten zijn typegoedgekeurd aan de hand van de in hoofdstuk 1 en 3 opgenomen algemene respectievelijk specifieke eisen, ten bewijze waarvan een typekeuringscertificaat wordt afgegeven:

1. a.

   roetmeters;

2. b.

   toerentellers;

3. c.

   olietemperatuurmeters;

4. d.

   manometers;

5. e.

   pedaalkrachtmeters;

6. f.

   remvertragingsmeters;

7. g.

   rollenremtestbanken;

8. h.

   platenremtestbanken;

9. i.

   koolmonoxidemeters;

10. j.

    uitlaatgastesters met lambdabepaling.

De in het eerste lid bedoelde meetmiddelen moeten tevens een eerste keuring en na verloop van de in artikel 1.8 genoemde termijn een herkeuring ondergaan, ten bewijze waarvan een certificaat van eerste keuring respectievelijk van herkeuring wordt afgegeven.

Kalibratiegas ten behoeve van koolmonoxidemeters moet gecertificeerd zijn op grond van de in hoofdstuk 3, paragraaf 9.3 gestelde eisen.

Koplamptestapparaten moeten voldoen aan het bepaalde in hoofdstuk 3, paragraaf 10.

Met de in deze regeling opgenomen technische eisen worden gelijkgesteld de technische eisen die in een andere lidstaat van de Europese Unie dan wel een staat die partij is bij de overeenkomst inzake de Europese Economische Ruimte zijn vastgesteld en die als gelijkwaardig kunnen worden aangemerkt.

Met de in deze regeling bedoelde certificaten van goedkeuring worden gelijkgesteld certificaten van goedkeuring afgegeven door een onafhankelijke keuringsinstelling in een andere lidstaat van de Europese Unie dan wel in een staat die partij is bij de overeenkomst inzake de Europese Economische Ruimte, welke verklaring is afgegeven op basis van onderzoekingen die aan ten minste gelijkwaardige eisen voldoen.

Indien bij de in artikel 1.2, bedoelde keuringen bijzondere hulpmiddelen of informatie benodigd zijn, kan degene die het meetmiddel ter keuring aanbiedt verzocht worden deze ter beschikking te stellen.

Het niet beschikbaar stellen van noodzakelijke hulpmiddelen of informatie kan leiden tot het niet goedkeuren van het meetmiddel.

Het typekeuringscertificaat en het certificaat van eerste keuring worden afgegeven door een keuringsinstelling.

Het certificaat van herkeuring wordt afgegeven door een keuringsinstelling dan wel een onderzoeksgerechtigde.

Het certificeren van kalibratiegas ten behoeve van koolmonoxidemeters geschiedt door een keuringsinstelling ingevolge artikel 2.11 erkende instelling.

Voorzover dit in de specifieke eisen van hoofdstuk 3 is bepaald wordt in het typekeuringscertificaat een tijdelijke voorwaarde opgenomen met betrekking tot daar genoemde aspecten. Deze tijdelijke voorwaarde moet binnen de termijn genoemd in het typegoedkeuringscertificaat zijn komen te vervallen dan wel zijn omgezet in een definitieve voorwaarde op grond van een in hoofdstuk 3 vereist onderzoek naar de gedragingen in de praktijk van een representatief aantal meetmiddelen uitgevoerd door de keuringsinstelling op kosten van de aanvrager van de typekeuring.

De geldigheidsduur van een keuringscertificaat bedraagt 12 maanden.

De geldigheidsduur van een keuringscertificaat vangt aan met ingang van de datum van afgifte daarvan.

Indien een keuringscertificaat wordt afgegeven binnen twee maanden vóór het tijdstip waarop de in het eerste lid genoemde termijn verstrijkt, vangt de geldigheidsduur van het keuringscertificaat aan met ingang van dat tijdstip.

Een keuringscertificaat verliest zijn geldigheid indien:

1. a.

   een wijziging of herstel van het meetmiddel heeft plaatsgevonden, waardoor de juistheid kan zijn veranderd,

2. b.

   de verzegeling is verbroken,

3. c.

   een zodanige mechanische of elektrische overbelasting is ontstaan, dat een juist functioneren niet meer gewaarborgd kan worden, of

4. d.

   de geldigheidsduur verstreken is.

Specifieke gebruiksomstandigheden, van belang bij de keuring en het gebruik van het meetmiddel, moeten worden vermeld in het keuringscertificaat.

Een meetmiddel wordt bij de eerste keuring en bij de herkeuring voorzien van de verzegelingen die in het typekeuringscertificaat zijn beschreven.

Onder verzegeling wordt verstaan:

1. a.

   het aanbrengen van een beveiliging waardoor het verschaffen van toegang tot onderdelen of instellingen van een meetmiddel door een onbevoegde niet kan plaatsvinden zonder dat dit feit achteraf zichtbaar is door beschadiging van een aangebracht beveiligingsmiddel, zoals een loodzegel of een sticker;

2. b.

   een elektronische verzegeling die kan bestaan uit een in de programmatuur opgenomen niet-terugstelbare teller, waarvan de inhoud automatisch wordt verhoogd indien toegang wordt verschaft tot een routine waarin beveiligde parameters kunnen worden aangepast. De inhoud van deze teller moet eenvoudig kunnen worden uitgelezen en moet overeenkomen met de waarde die in het laatste keuringscertificaat is vermeld, zolang de verzegeling niet verbroken is.

Na de eerste keuring en na de herkeuring wordt op het meetmiddel een goedkeuringsmerk aangebracht door de keuringsinstelling of, in geval van herkeuring, door een onderzoeksgerechtigde.

Het meetmiddel moet van een zodanige opbouw en werking zijn, dat de toetsing aan de in deze regeling gestelde eisen redelijkerwijs mogelijk is.

Het meetmiddel moet zodanig zijn ingericht, dat er geen misverstanden kunnen ontstaan met betrekking tot de aangewezen of geregistreerde meetwaarde.

Het meetmiddel mag niet zijn voorzien van een voor de gebruiker toegankelijke justeerinrichting of andere instelinrichting die de meetnauwkeurigheid kan beïnvloeden, tenzij het gebruik van deze inrichtingen in de specifieke eisen is toegestaan.

Het meetmiddel moet zodanige eigenschappen hebben, dat geen onredelijke eisen gesteld worden aan de vaardigheid en inspanning van de gebruiker.

Bij het onderzoek naar de gevoeligheid voor invloedsfactoren wordt niet meer dan één onafhankelijke invloedsfactor gelijktijdig in beschouwing genomen.

In afwijking van het eerste lid geldt voor elektronische meetmiddelen die niet door het lichtnet worden gevoed dat gelijktijdig aan de eisen genoemd in artikel 1.13, vierde lid en 1.17 moet worden voldaan.

Indien in de specifieke eisen van hoofdstuk 3 een controle-inrichting is voorgeschreven, moet de werking en het resultaat van deze inrichting overeenstemmen met de door de fabrikant vastgelegde specificaties. Een onderbouwing van de waarde van het controleresultaat gerelateerd aan de maximale fout van het meetmiddel, moet bij de aanbieding voor de typekeuring door de aanbieder worden overgelegd.

De maximale fouten, genoemd in hoofdstuk 3 gelden onder de vastgelegde gebruiksomstandigheden en bij gebruik van de meetmiddelen overeenkomstig de handleiding behorende bij het meetmiddel.

Indien het meetmiddel wordt blootgesteld aan een verstoring, mag een daarvan het gevolg zijnde verandering van de fout in de aanwijzing of registratie niet meer bedragen dan de waarde van de maximale fout, genoemd in hoofdstuk 3. Aan deze eis behoeft niet te worden voldaan indien de verstoring tot gevolg heeft dat:

1. a.

   het meetresultaat niet kan worden vastgesteld, of

2. b.

   het meetresultaat een zodanige fout vertoont dat de gebruiker onontkoombaar de ongeldigheid van de meting zal opmerken.

De vastgelegde gebruiksomstandigheden voor de omgevingstemperatuur omvatten het temperatuurgebied van –10 °C tot 40 °C. Het genoemde temperatuurgebied mag beperkt zijn tot het gebied van ten minste 5 °C tot 40 °C.

Bij het onderzoek voor de typekeuring moet de aanbieder een schriftelijke verklaring overleggen waarin wordt bevestigd dat het meetmiddel voldoet aan de gestelde eisen. Tevens moet hij daarbij een opgave doen van de periode waarover het meetmiddel, bij normaal gebruik en bij correcte uitvoering van eventuele door de gebruiker te verrichten justeringen, wordt verwacht te voldoen aan de eisen met betrekking tot de maximale fout.

Elk meetmiddel moet zijn voorzien van de volgende duidelijk leesbare en onuitwisbare opschriften:

1. a.

   het fabrikaat;

2. b.

   het bouwjaar;

3. c.

   de type-aanduiding;

4. d.

   het typegoedkeuringsnummer;

5. e.

   het serienummer;

6. f.

   de eenheid waarin de gemeten grootheid wordt uitgedrukt;

7. g.

   het aanwijsbereik;

8. h.

   eventuele gebruiksbeperkende omstandigheden;

9. i.

   het temperatuurgebied waarbinnen aan de eisen van het meetmiddel wordt voldaan, tenzij anders is aangegeven in hoofdstuk III.

Indien een meetmiddel is opgebouwd uit een aanwijseenheid met een separaat aan te sluiten meeteenheid, moeten de aanduidingen a tot en met e tevens worden vermeld op de separate meeteenheid.

De aanduidingen f tot en met h moeten zijn aangebracht in de onmiddellijke nabijheid van de aanwijzing en worden herhaald bij elke aanwijsinrichting.

Voor zover de meetmiddelen zijn voorzien van een registratie-inrichting moeten op elke registratie ten minste de aanduidingen genoemd in het eerste lid, onder e en f, worden vastgelegd.

Aanwijzingen en registraties bedoeld voor de gebruiker van het meetmiddel moeten in de Nederlandse taal zijn gesteld.

Andere vermeldingen dan genoemd in de voorgaande leden mogen worden aangebracht mits deze geen aanleiding kunnen geven tot misleiding of misvatting.

Meetmiddelen zijn voorzien van een handleiding in de Nederlandse taal, tenzij anders is bepaald in hoofdstuk 3.

Ter beoordeling van de meetresultaten bevat de in het eerste lid bedoelde handleiding tenminste:

1. a.

   een korte en overzichtelijke procedure voor het gebruik van het meetmiddel bij de uitvoering van de algemene periodieke keuring van een voertuig, waaronder in elk geval wordt verstaan een stroomschema;

2. b.

   de uit te voeren controles voorafgaande aan of tijdens de metingen;

3. c.

   de betekenis van een controleresultaat;

4. d.

   een beschrijving van eventueel door het instrument gegeven meldingen;

5. e.

   de informatie benodigd voor een juiste interpretatie van het meetresultaat;

6. f.

   de in hoofdstuk III genoemde nadere informatie.

Een hulpinrichting is zodanig opgebouwd dat zij:

1. a.

   de eigenschappen van het meetmiddel niet nadelig kan beïnvloeden;

2. b.

   onder gebruiksomstandigheden zoals deze voor het meetmiddel gelden, juist blijft functioneren;

3. c.

   geen aanleiding kan vormen tot misleiding of misvatting.

Een testcertificaat, bedoeld in het eerste lid, moet zijn afgegeven door een keuringsinstelling op grond van een door die instelling uitgevoerd onderzoek. De hulpinrichting moet zodanig zijn opgebouwd, dat zij:

1. a.

   de eigenschappen van het meetmiddel niet nadelig kan beinvloeden;

2. b.

   onder gebruiksomstandigheden zoals deze voor het meetmiddel gelden juist blijft functioneren;

3. c.

   geen aanleiding kan vormen tot misleiding of misvatting.

Hulpinrichtingen mogen worden aangesloten op de in deze regeling genoemde meetmiddelen indien de desbetreffende combinatie voor gebruik is goedgekeurd.

Indien de in het eerste lid bedoelde combinatie niet voor gebruik is goedgekeurd, mag een hulpinrichting worden aangesloten op een in deze regeling genoemd meetmiddel indien wordt voldaan aan de volgende voorwaarden:

1. a.

   de hulpinrichting voldoet aan de voorwaarden gesteld in het typegoedkeuringscertificaat van het meetmiddel, waarin in elk geval de aansluiting van de desbetreffende hulpinrichting op het meetmiddel wordt toegestaan, en

2. b.

   de hulpinrichting is voorzien van een CE-markering als bedoeld in artikel 1, onderdeel a, van het Besluit elektromagnetische comptabiliteit;

3. c.

   voor de hulpinrichting is een testcertificaat afgegeven tenzij anders vermeld in het typekeuringscertificaat.

Een hulpinrichting, bestaande uit een voorziening als bedoeld in artikel 3, derde lid, onderdeel b, en artikel 12, vierde lid, onderdeel b, van de Erkenningsregeling APK, is voorzien van een geldig testcertificaat.

Het testcertificaat wordt afgegeven door een keuringsinstelling.

Artikel 1.7 is van overeenkomstige toepassing.

Een hulpinrichting, bestaande uit een voorziening als bedoeld in artikel 3, derde lid, onderdeel b, en artikel 12, vierde lid, onderdeel b, van de Erkenningsregeling APK, is tevens voorzien van een geldig controlecertificaat.

Het controlecertificaat wordt afgegeven door een keuringsinstelling of een onderzoeksgerechtigde.

De artikelen 1.8, en 2.1 tot en met 2.10 zijn van overeenkomstige toepassing.

De Minister wijst keuringsinstellingen aan die bevoegd zijn tot het verlenen van typekeuringscertificaten alsmede keuringscertificaten, tot het erkennen van onderzoeksgerechtigden en het erkennen van instellingen tot het certificeren van kalibratiegas. De aanwijzing behoeft niet al deze bevoegdheden te betreffen. Zij kan ook beperkt worden tot bepaalde meetmiddelen. Van deze aanwijzing wordt mededeling gedaan in de Staatscourant.

De keuringsinstelling moet beschikken over een kwaliteitssysteem waarin de procedures zijn vastgelegd voor:

1. a.

   het verstrekken van typekeuringscertificaten en certificaten van eerste keuring;

2. b.

   het erkennen van onderzoeksgerechtigden en het door deze verstrekken van certificaten van herkeuring;

3. c.

   het erkennen van instellingen tot het certificeren van kalibratiegas.

De aanwijzing kan door de Minister worden ingetrokken indien de betrokken keuringsinstelling daarom verzoekt, indien de keuringsinstelling niet meer beschikt over het in het tweede lid vereiste kwaliteitssysteem of indien de keuringsinstelling de in deze regeling opgenomen bepalingen niet naleeft.

Met het toezicht op de naleving van de verplichtingen voortvloeiende uit de erkenning als onderzoeksgerechtigde dan wel uit de erkenning voor het certificeren van kalibratiegas zijn belast de werknemers van de keuringsinstelling die daartoe door de keuringsinstelling zijn aangewezen.

De aanvrager van een erkenning als onderzoeksgerechtigde met betrekking tot koolmonoxidemeters moet beschikken over een relevant kwaliteitssysteem dat zodanig is opgezet dat wordt voldaan aan de kwaliteitsnorm NEN-ISO 9003 in de meest recente versie. Hieraan wordt in ieder geval voldaan indien de aanvrager het desbetreffende NEN-ISO certificaat kan overleggen.

Het eerste lid geldt met ingang van 1 januari 1998 tevens voor de aanvrager van een erkenning als onderzoeksgerechtigde voor één of meer meetmiddelen, als bedoeld in artikel 1.2, niet zijnde de koolmonoxidemeter.

De erkenning wordt verleend op aanvraag en tegen betaling van het door de keuringsinstelling vastgestelde tarief.

De aanvraag moet gegevens bevatten met betrekking tot de organisatie van de onderneming of instelling, haar personele bezetting en de ten behoeve van het onderzoek te gebruiken standaarden en andere materiële middelen.

In de beschikking van de keuringsinstelling houdende erkenning als onderzoeksgerechtigde worden de in verband met die erkenning van belang zijnde gegevens met betrekking tot de organisatorische, personele en materiële inrichting van de onderneming of instelling vastgelegd.

Van de beschikking houdende erkenning als onderzoeksgerechtigde wordt mededeling gedaan in de Staatscourant.

De erkenning wordt door de keuringsinstelling bij beschikking ingetrokken indien niet langer wordt voldaan aan de eisen bedoeld in artikel 2.3 tot en met 2.5 of indien aan één of meer van de in artikel 2.7 genoemde verplichtingen of de financiële verplichting zoals bedoeld in artikel 2.9 niet worden nageleefd.

Van de beschikking houdende intrekking van de erkenning als onderzoeksgerechtigde wordt mededeling gedaan in de Staatscourant.

Ter verkrijging van een erkenning als bedoeld in artikel 2.11 wordt een aanvraag ingediend bij de keuringsinstelling.

De aanvraag moet gegevens bevatten met betrekking tot de organisatie van de onderneming of instelling, haar personele bezetting en de ten behoeve van het onderzoek te gebruiken standaarden en andere materiële middelen.

In de beschikking van de keuringsinstelling houdende erkenning als erkende instelling of onderneming worden de in verband met die erkenning van belang zijnde gegevens met betrekking tot de organisatorische personele en materiële inrichting van de onderneming of instelling vastgelegd.

Van de beschikking houdende erkenning wordt mededeling gedaan in de Staatscourant.

De erkenning tot het certificeren van kalibratiegas wordt ingetrokken indien niet langer wordt voldaan aan de eisen bedoeld in artikel 2.12, of indien één of meer van de in artikel 2.14 genoemde verplichtingen niet worden nageleefd.

Van de beschikking tot intrekking van de erkenning wordt mededeling gedaan in de Staatscourant.

De in de volgende leden opgenomen eisen worden getoetst ten opzichte van het verloop van de roetuitstoot als functie van de tijd, zoals dit verloop bij de maximale gasstroomsnelheid optreedt.

De maximale fout van de roetmeter wordt gecontroleerd door vergelijking met een standaard roetmeter voor roetuitstoot door een representatief aantal personenauto's en bedrijfsauto's. De fout in de waarde gepresenteerd door of berekend uit het signaal van de testconnector mag niet meer bedragen dan 0,3 m^-1 + 5%. Deze maximale fout geldt voor een roetpiek met een breedte van ten minste 0,25 seconde en een vlakheid binnen 20% van de gemiddelde waarde binnen deze 0,25 seconde.

De specifieke fysische responsie van de roetmeter moet zodanig zijn aangevuld met een elektrisch correctiefilter, dat de piekwaarde zoals deze kan worden bepaald uit het op de testaansluiting gepresenteerde meetsignaal, niet meer dan 5% afwijkt van de waarde die zou worden verkregen indien de fysische responsie een verwaarloosbare invloed zou hebben en de werkelijke waarde van de roetpiek uitsluitend zou worden gereduceerd door een eerste orde elektrisch filter dat in 0,4 seconde 90% van een stapvormige verandering aanwijst. Deze eis geldt voor een willekeurige vorm van de roetpiek zoals deze onder praktische omstandigheden kan worden verkregen.

De roetmeter moet zijn voorzien van een elektrisch filter dat volgens een vaste karakteristiek het meetsignaal beïnvloedt. Dit filter moet zijn opgenomen in het meetsignaal dat de waarde van de genormeerde opaciteit weergeeft. Dit hoofdfilter moet beantwoorden aan de volgende karakteristiek:

Hierin is:

N_i het ingangssignaal van het filter;

N_u het uitgangssignaal van het filter;

t de tijd in seconden;

τ de filterconstante in seconden;

De nominale waarde voor τ is hierin:

De tolerantie van de karakteristiek van het hoofdfilter wordt begrensd door de karakteristieken gevonden voor τ = 0,44 s en τ = 0,43 s.

De overeenkomstige karakteristiek in numerieke vorm wordt weergegeven door:

Y_n = (1 – δ) * X_n + δ * Y_n–1

Hierin geldt voor δ de volgende waarde:

δ = 10

In het bovenstaande is t_s de bemonsteringstijd in seconden van de ingangsgrootheid X en de waarde Y is de uitgangsgrootheid van het filter. De index n stelt het volgnummer van de bemonstering voor.

De maximale verschuiving van de aanwijzing zonder doorvoer van uitlaatgas bij de aanwijzing 0% en 100% opaciteit mag niet meer bedragen dan 1% ongecorrigeerde opaciteit per uur of, indien justering als bedoeld in artikel 3.1.3, onderdeel b, na een bepaald tijdsinterval plaatsvindt, niet meer dan 0,5% ongecorrigeerde opaciteit over dit tijdsinterval.

Een meetcuvet moet op een temperatuur worden gehouden die ligt tussen de waarden 80 °C en 110 °C, tenzij door de aanbieder bij de typekeuring onomstotelijk wordt aangetoond dat een lagere temperatuur dan wel het achterwege laten van een verwarming van dat cuvet een verwaarloosbare invloed heeft.

De temperatuur van het uitlaatgas moet worden bepaald met een temperatuuropnemer waarvan de positie en de responsie-snelheid zodanig zijn dat voldaan wordt aan hetgeen gesteld is in het vierde lid.

De opwarmtijd van de roetmeter mag niet meer bedragen dan 15 minuten bij omgevingstemperaturen boven 10 °C en niet meer dan 20 minuten voor omgevingstemperaturen boven – 10 °C. Tijdens deze opwarmtijd moeten metingen met de roetmeter niet mogelijk zijn.

Het meetresultaat moet zijn gecorrigeerd voor de feitelijke temperatuur van het uitlaatgas ter plaatse waar de lichtabsorptie wordt gemeten. De correctie moet zodanig nauwkeurig worden berekend, dat de absorptiecoëfficiënt wordt weergegeven voor een uitlaatgastemperatuur van 100 ± 5 °C.

Een in de uitlaat van het motorrijtuig gebrachte sonde mag geen merkbare invloed hebben op de motorwerking.

Een in de uitlaat geplaatste sonde moet zodanig zijn gepositioneerd, dat effecten van de wand van het uitlaatsysteem verwaarloosbaar zijn. Hieraan wordt voldaan indien de opening van de sonde zich op een afstand van tenminste 5 mm van de wand van de uitlaat bevindt.

Een monsternameslang moet van een zodanige opbouw zijn dat effecten veroorzaakt door condensatie worden geëlimineerd. Aan deze eis wordt voldaan als een ingangstemperatuur van 150 °C niet tot een lagere uitgangstemperatuur leidt dan 50 °C bij een gasstroomsnelheid in de uitlaat van niet meer dan 50 m/s en een omgevingstemperatuur van –10°C dan wel 5°C als een beperkende gebruiksomstandigheid voor het temperatuurgebied als bedoeld in artikel 1.13, vierde lid, geldt. De monsternameslang moet zijn voorzien van een identificatie.

De roetmeter moet ten minste in de twee volgende functiestanden kunnen worden ingesteld:

1. a.

   de functiestand CONTROLE (of een gelijksoortige benaming): in deze functiestand moet de waarde van de ongecorrigeerde opaciteit worden aangegeven. In deze functiestand moet de justeerinrichting kunnen worden bediend en de controle plaats kunnen vinden bedoeld in artikel 3.1.3, onderdeel c;

2. b.

   de functiestand PIEKMETING (of een gelijksoortige benaming): in deze functiestand moet de gecorrigeerde waarde voor absorptiecoëfficiënt van de roetpiek zoals deze zich in de acceleratiefase voordoet worden weergegeven.

De roetmeter mag zijn voorzien van een functiestand “ONGEFILTERDE PIEKWAARDE”, waarin de piekwaarde van de absorptiecoëfficiënt wordt aangewezen, niet beïnvloed door de werking van het hoofdfilter. In dat geval moet op de registratie het gebruik van deze functiestand zijn aangegeven.

Andere functiestanden en aanwijzingen zijn toegestaan, mits deze geen aanleiding tot misleiding of misvatting geven.

De roetmeter moet zijn voorzien van een interne of externe afdruk-inrichting waarmee ten minste de volgende gegevens worden vastgelegd:

1. a.

   de datum en het tijdstip waarop de metingen worden uitgevoerd en, indien de justering niet automatisch vóór elke meetcyclus plaatsvindt, de datum en het tijdstip waarop de laatste justering heeft plaatsgevonden;

2. b.

   de informatie van het desbetreffende voertuig:

   1. 1º

      de minimale en maximale waarde van het stationair toerental;

   2. 2º

      de minimale en maximale waarde van het afregeltoerental;

   3. 3º

      de maximale waarde van de absorptiecoëfficiënt;

   4. 4º

      de minimale waarde van de motorolietemperatuur;

3. c.

   de uitgangspunten:

   1. 1º

      soort meetsonde: opgave volgens handleiding roetmeter;

   2. 2º

      de aanduiding van de functiestand, indien dit niet de functiestand CONTROLE of PIEKMETING (of een gelijksoortige benaming) is;

4. d.

   de meetresultaten van de drie geldige meetcycli:

   1. 1º

      de gemiddelde waarde van het stationaire toerental, gedurende de laatste vijf seconden voor het gasgeven;

   2. 2º

      de gemiddelde waarde van het afregeltoerental;

   3. 3º

      de piekwaarde van de absorptiecoëfficiënt;

   4. 4º

      de voor de aanvang van de cyclus gemeten motorolietemperatuur dan wel het teken als bedoeld in artikel 3.1.3, onderdeel e;

   5. 5º

      de acceleratietijd, indien deze langer is dan 2 seconden.

Indien de meting, ongeacht de reden, vroegtijdig wordt beëindigd, moeten de tot dan gemeten gegevens met de afdrukinrichting kunnen worden vastgelegd.

Andere informatie, dan bedoeld in het eerste of tweede lid, mag worden geregistreerd voorzover deze niet leidt tot misleiding of misvatting.

De roetmeter mag zijn voorzien van een geïntegreerde toerenteller en olietemperatuurmeter overeenkomstig het bepaalde in de paragrafen 2 en 3 van dit hoofdstuk.

Indien de roetmeter niet is voorzien van een geïntegreerde toerenteller en olietemperatuurmeter, moet de roetmeter zijn voorzien van een signaalingang waarmee het meetsignaal van een separate toerenteller en olietemperatuurmeter kan worden overgedragen naar de roetmeter.

Alvorens tot de meting wordt overgegaan, moeten de gegevens, zoals bedoeld in artikel 3.1.10, eerste lid, onderdeel b, in de roetmeter kunnen worden ingevoerd.

De programmatuur van de roetmeter moet zodanig zijn dat degene die het apparaat bedient automatisch door de in het derde lid bedoelde meetprocedure wordt geleid.

De meetprocedure moet achtereenvolgens ten minste de volgende stappen doorlopen:

1. a.

   invoeren van de gegevens als bedoeld in artikel 3.1.10, eerste lid, onderdeel b en c;

2. b.

   automatische controle of:

   1. 1º

      alle onder punt a bedoelde gegevens zijn ingevoerd,

   2. 2º

      de minimum motorolietemperatuur, zoals bedoeld in artikel 3.1.3, onderdeel e, is bereikt, tenzij deze controle is uitgeschakeld,

   3. 3º

      het stationair toerental gedurende 5 seconden binnen de ingevoerde waarden ligt, en

   4. 4º

      het afregeltoerental gedurende 2 seconden binnen de ingevoerde waarden ligt;

3. c.

   indien de resultaten van de onder punt b uitgevoerde controle juist zijn, mag de roetmeter de testprocedure vrijgeven;

4. d.

   nadat het stationair toerental na een periode van tenminste 10 seconden gedurende 5 seconden binnen de ingevoerde waarden ligt, wordt aangeven dat het gaspedaal moet worden ingedrukt tot het afregeltoerental, waarbij automatisch wordt gecontroleerd of binnen 2 seconden dit toerental is bereikt;

5. e.

   indien de onder punt d ingestelde tijd van 2 seconden wordt overschreden, wordt automatisch de test beëindigd en moet punt d worden herhaald, waarbij het stationair toerental allereerst na een periode van tenminste 10 seconden gedurende 5 seconden binnen de ingevoerde waarden moet liggen. Indien na drie cycli blijkt dat de acceleratietijd van 2 seconden steeds wordt overschreden, moet dit kenbaar worden gemaakt;

6. f.

   nadat het afregeltoerental 2 seconden is gehandhaafd, wordt aangegeven dat het gaspedaal moet worden losgelaten;

7. g.

   automatisch worden de punten d en f ten minste tweemaal herhaald;

8. h.

   automatisch wordt het rekenkundig gemiddelde van de absorptiecoëfficiënten van drie achtereenvolgende testen berekend. Als de berekende absorptiecoëfficiënt kleiner of gelijk is aan 2,5 m, dan mogen de meetwaarden van deze drie testen onderling niet meer afwijken dan 0,5 m Als de berekende absorptiecoëfficiënt groter is dan 2,5 m, dan mogen de meetwaarden van deze drie testen onderling niet meer afwijken dan 0,7 m

   Indien blijkt dat de afwijking groter is dan 0,5 m^–1 respectievelijk 0,7 m^–1 moet de test een of meerdere keren worden herhaald, waarbij de berekening telkens opnieuw wordt uitgevoerd.

Voor voertuigen die op grond van hun ontwerp niet aan de eis, genoemd in het derde lid, onderdeel e, kunnen voldoen, mag de daar genoemde automatische onderbreking buiten werking worden gesteld. In dat geval moet overeenkomstig artikel 3.1.10, eerste lid, onderdeel d, onder 5, de tijd worden weergegeven waarin het toerental wordt bereikt.

De toerenteller moet zijn voorzien van een aanwijsinrichting, die digitaal of analoog het gemeten toerental aangeeft.

De aanwijzing van het toerental moet plaats vinden in omwentelingen per minuut (min¯ⁱ).

De kleinste afleeseenheid mag ten hoogste een waarde hebben van 10 min¯ⁱ.

Het meetbereik van een toerenteller moet tenminste het gebied van 500 min¯ⁱ tot 6000 min¯ⁱ omvatten.

De aanwijzing van de olietemperatuur moet plaats vinden in graden Celsius (°C).

De kleinste afleeseenheid mag ten hoogste een waarde hebben van 2 °C.

Het meetbereik van een olietemperatuurmeter moet tenminste het gebied van 50 °C tot 100 °C omvatten.

Onder pedaalkrachtmeter wordt verstaan: meetmiddel voor het bepalen van de kracht waarmee het rempedaal van een voertuig wordt bediend.

De pedaalkrachtmeter moet zijn voorzien van een Nederlandstalige handleiding.

De remvertragingsmeter moet zodanig zijn ingericht dat een controle van de juiste aanwijzing bij het nulpunt en bij de lokale waarde van de zwaartekrachtversnelling op een eenvoudige wijze mogelijk is.

De remvertragingsmeter moet zijn voorzien van een standaanwijsinrichting tenzij een automatische inrichting een juiste meting zonder een dergelijke inrichting mogelijk maakt.

De maximale fout zowel voor toenemende als voor afnemende remvertraging bedraagt: 0,1 m/s⁲.

De maximale fout in de registratie van de meettijd bedraagt 2% van de werkelijke meettijd.

De maximale fout in de meettijd voor de aanwijzing van een verandering van de remvertraging ter grootte van het gehele aanwijsbereik bedraagt 0,1 seconde.

De maximale fout veroorzaakt door de standcorrectie-inrichting of door instelling op de grenswaarde van de standaanwijzing bij gebruik of justering bedraagt 0,02 m/s².

De maximale fout in de berekening van de resulterende meetwaarde bedraagt 0,02 m/s²

De maximale fout veroorzaakt door een beperkte afleesnauwkeurigheid van de analoge registratie zoals bedoeld in artikel 3.6.11, derde lid, bedraagt 0,02 m/s².

De remvertragingsmeter moet zijn voorzien van een analoge registratie waarmee het verloop van de remvertraging over tenminste 5 seconden zichtbaar wordt gemaakt.

Een analoge registratie moet plaatsvinden op voor het doel geschikt materiaal met voldoende bestendigheid tegen vocht, vuil en temperatuurinvloeden.

Indien de analoge registratie van de remvertraging de aanwijzing van de remvertragingsmeter vormt, dan wel bedoeld is om gebruikt te worden voor de vaststelling van de gemeten waarde, moet zowel een verandering van 1 m/s⁲ als een tijdsverloop van 1 seconde overeenkomen met een verandering in registratiepositie van ten minste 5 mm.

Voor remvertragingsmeters waarbij de analoge registratie slechts bedoeld is om te worden benut voor een globale informatie over het verloop van de remvertraging moet de verandering in de registratiepositie zoals bedoeld in het derde lid, ten minste 2,5 mm zijn.

Indien de analoge presentatie niet voldoet aan de eis genoemd in artikel 3.6.11, derde lid, of de eis genoemd in artikel 3.6.6, zesde lid, moet de remvertragingsmeter na elke meting een meetwaardetabel leveren waarin het verloop van de remvertraging als functie van de tijd en waar mogelijk de resulterende meetwaarde wordt weergegeven.

De registratie van de remvertraging moet plaatsvinden met een interval tussen de verschillende meetwaarden van ten hoogste 0,1 seconde.

Het bepaalde in artikel 1.2, eerste lid, geldt niet voor remvertragingsmeters, die in gebruik zijn genomen vóór 1 januari 1982.

Remvertragingsmeters die in gebruik genomen zijn voor de datum van inwerkingtreding van deze regeling:

1. a.

   hoeven niet te voldoen aan het bepaalde in de artikelen 1.19, onderdelen c en e;

2. b.

   geldt in afwijking van hetgeen bepaald is in artikel 1.13, vierde lid, de eis dat de maximale fout geldt voor een temperatuurgebied van -10 °C tot 40 °C. Een temperatuurgebied van 0 °C tot 40 °C is voor deze remvertragingsmeters toegestaan indien dit door middel van een beperkend opschrift bedoeld in artikel 1.14, eerste lid, onder h.

Voor mechanische remvertragingsmeters waarvoor een typekeurings-certificaat is afgegeven en die in gebruik zijn genomen voor de datum van inwerkingtreding van deze regeling geldt dat de maximale fouten de vijfvoudige waarde van de maximale fouten genoemd in artikel 3.6.6 bedragen. Deze remvertragingsmeters mogen slechts tot 31 december 1999 worden gebruikt.

Hulpinrichtingen die in gebruik zijn genomen vóór de datum van inwerkingtreding van deze regeling hoeven niet te voldoen aan het bepaalde in artikel 1.20 met uitzondering van de eis dat deze hulpinrichtingen de goede werking van het meetmiddel niet mogen verstoren en voorts geen aanleiding tot misleiding of misvatting mogen geven.

Een rollenremtestbank moet zijn voorzien van de volgende controle-inrichtingen:

1. a.

   een testaansluiting;

2. b.

   een inrichting waarmee automatisch voorafgaande aan een meting dan wel handmatig door de gebruiker een remkracht wordt gesimuleerd.

Met de in het eerste lid, onderdeel b, bedoelde inrichting wordt de juiste werking van de rollenremtestbank gecontroleerd. Tijdens deze controle moeten alle circuits worden gecontroleerd, die invloed kunnen hebben op de nauwkeurigheid van de aanwijzing. De omzetting van remkracht inclusief de circuits die het primaire meetsignaal genereren mogen hiervan zijn uitgezonderd.

Voor een klasse I rollenremtestbank, dan wel voor het eerste aanwijsbereik van een klasse I/II rollenremtestbank, bedraagt de maximale fout bij een kracht:

1. a.

   die niet groter is dan 2500 N: 100 N;

2. b.

   die groter is dan 2500 N: 4% van de gesimuleerde werkelijke remkracht.

Voor een klasse II rollenremtestbank, dan wel voor het tweede deelaanwijsbereik van een klasse I/II rollenremtestbank, bedraagt de maximale fout bij een kracht:

1. a.

   die niet groter is dan 10.000 N: 400 N;

2. b.

   die groter is dan 10.000 N: 4% van de gesimuleerde werkelijke remkracht.

Klasse I rollenremtestbanken moeten voorzien zijn van een analoge aanwijzing eventueel in combinatie met een digitale aanwijzing.

Klasse II en klasse I/II rollenremtestbanken moeten voorzien zijn van:

1. a.

   een analoge aanwijzing in combinatie met een digitale aanwijzing;

2. b.

   een extrapolatie-inrichting; en

3. c.

   een afdrukinrichting.

De rollenremtestbank moet van een zodanige constructie zijn, dat op een veilige manier metingen kunnen worden verricht aan voertuigen waarvoor de rollenremtestbank op grond van het aanwijsbereik bestemd is.

De rollenremtestbank moet zijn voorzien van een beveiliging tegen overbelasting die niet in werking mag treden voor remkrachten binnen het aanwijsbereik.

Het maximale draagvermogen van de rollen zoals vermeld op de rollenremtestbank mag per wiel en in kilogram uitgedrukt niet kleiner zijn dan 1/6 maal de maximale waarde van het aanwijsbereik zoals uitgedrukt in Newton.

De diameter van de rollen mag niet kleiner zijn dan:

1. a.

   0,15 m voor klasse I rollenremtestbanken;

2. b.

   0,25 m voor klasse II en klasse I/II rollenremtestbanken.

Tijdens de remtest is de omtreksnelheid van de rollen niet lager dan 2 km/h.

1. a.

   De rollenremtestbank moet zijn voorzien van een inrichting waarmee overmatige slijtage van de banden wordt voorkomen.

2. b.

   Indien deze inrichting instelbaar is, kan instelling niet plaatsvinden zonder verbreking van een verzegeling.

Het oppervlak van de rollen en de instelling van de inrichting, genoemd in het eerste lid, moeten zodanig zijn dat in droge toestand de aan het wiel overgedragen remkracht ten minste 0,6 maal de waarde van de kracht kan bereiken die een wiel op zijn ondersteuning uitoefent.

Ten behoeve van de vaststelling dat de rollenremtestbank aan de eis, genoemd in het tweede lid, voldoet, dient de fabrikant van de rollenremtestbank bij de aanbieding voor een typekeuring door middel van beproevingsresultaten aan te tonen dat aan de betreffende eis wordt voldaan over het gehele aanwijsbereik van de rollenremtestbank.

Indien de inrichting, genoemd in het eerste lid, instelbaar is, moet het mogelijk zijn de instelling van de desbetreffende inrichting bij een keuring vast te stellen.

Indien een rollenremtestbank voorzien is van een presentatie van een berekende maximale remvertraging, moet de berekening van deze waarde gemaakt worden overeenkomstig de formule a = F/M; hierbij is F de berekende extrapolatiewaarde zoals bedoeld in artikel 3.7.30, en M is de maximale massa per as van het voertuig zoals vermeld op het kentekenbewijs, of bij opleggers het maximale gewicht van de assen tezamen zoals vermeld op het kentekenbewijs.

De in het eerste lid bedoelde waarde moet zijn voorzien van het bijschrift `Berekende statische remvertraging'.

Dynamische effecten moeten op een juiste wijze in de resulterende meetwaarde zijn verwerkt.

Een resulterende meetwaarde mag niet worden gepresenteerd indien de verkregen meetwaarden zo instabiel zijn dat niet kan worden voldaan aan de eis gesteld in artikel 3.7.10.

Een resulterende meetwaarde mag niet eerder worden aangewezen dan na beëindiging van de remtest door:

1. a.

   het in werking treden van de inrichting genoemd in artikel 3.7.16, eerste lid; of

2. b.

   een daling van de remkracht tot een waarde beneden 25% van de hoogste gemeten remkracht.

De rollenremtestbank moet zijn voorzien van een signalering, die tijdens de remtest aangeeft dat de verkregen meetwaarden voldoende stabiel zijn om na beëindiging van de remtest een resulterende meetwaarde te presenteren.

Een gepresenteerde niet-geëxtrapoleerde resulterende meetwaarde moet betrekking hebben op de hoogste waarde van de gemiddelde remkracht over één rotatieperiode, zoals deze tijdens de remtest optreedt.

Indien bij rollenremtestbanken die voorzien zijn van een registratie-inrichting de meting wordt beëindigd voordat de inrichting genoemd in artikel 3.7.16, eerste lid, in werking is getreden, wordt deze waarde aangegeven op de registratie met voor luchtdrukgestuurde remsystemen daarbij de vermelding van de gemiddelde waarde van de ingestuurde druk bepaald over de rotatieperiode als bedoeld in het eerste lid.

De verhouding van het druktraject waarover meting en extrapolatie plaatsvindt, ten opzichte van het druktraject waarover de meting plaatsvindt, dient te voldoen aan de volgende voorwaarde:

waarbij geldt: P_X ≤ P_EX

Hierin is:

1. P_EX de maximum extrapolatiedruk;

2. P_X de extrapolatiedruk;

3. P_L de laagste druk van het meettraject dat de basis vormt voor de extrapolatie;

4. P_H de hoogste druk van het meettraject dat de basis vormt voor de extrapolatie.

Een gepresenteerde extrapolatiewaarde die op grond van de voorwaarde, genoemd in het eerste lid, betrekking heeft op een ingestuurde druk, lager dan de maximum extrapolatiedruk, moet duidelijk worden geïdentificeerd door een aangewezen en een afgedrukte waarschuwing dat de gesimuleerde of de werkelijke asbelasting nog kan worden verhoogd.

Een berekende extrapolatiewaarde reageert als volgt op testsignalen:

1. a.

   op de testaansluiting wordt door gelijktijdige aanbieding van een simulatiesignaal voor de ingestuurde druk en een simulatiesignaal voor de remkracht een meetcyclus nagebootst. Beide simulatiesignalen nemen hierbij in afhankelijkheid van elkaar volgens een constante waarde van de remkrachthelling toe, tot een eindwaarde van de ingestuurde druk zoals deze ook in de praktijk bij het bepalen van de remkracht van voertuigen zou kunnen optreden. Het simulatiesignaal voor de remkracht varieert hierbij met een laagste frequentie overeenkomend met een rotatieperiode. Een gepresenteerde extrapolatiewaarde moet binnen 2% gelijk zijn aan de referentiewaarde. De hier bedoelde referentiewaarde is de waarde van de remkracht bij de van toepassing zijnde maximale ingestuurde druk, zoals deze door lineaire extrapolatie kan worden berekend uit de gesimuleerde signalen voor de ingestuurde druk en de remkracht;

2. b.

   op de testaansluiting wordt een meetcyclus gesimuleerd zoals beschreven onder a, doch met simulatie van een remkrachthelling waarvan de waarde verandert met de waarde van de remkracht. Een gepresenteerde extrapolatiewaarde moet binnen 5% overeenkomen met de referentiewaarde. De hier bedoelde referentiewaarde is de waarde van de remkracht bij de van toepassing zijnde maximale ingestuurde druk, zoals deze door lineaire extrapolatie kan worden berekend uit de volgende twee punten van de gesimuleerde kracht/druk-karakteristiek:

   F_L is de gesimuleerde remkracht bij een gesimuleerde ingestuurde druk van 1 bar, en F_H is de gesimuleerde remkracht bij een gesimuleerde ingestuurde druk 0,2 bar onder de hoogste gesimuleerde ingestuurde druk.

   De waarde van de gesimuleerde remkracht is gebaseerd op de gemiddelde waarde van de remkrachthelling over een gebied van 0,5 bar aansluitend boven de drukwaarde behorende bij F_L en over een gebied van 0,5 bar aansluitend onder de drukwaarde behorende bij F_H.

Voor de berekening van de referentiewaarden genoemd in het eerste lid, onder a en b, wordt rekening gehouden met de werkelijke relatie tussen een statisch simulatiesignaal en de daaraan gerelateerde aangewezen waarde, waarbij de fluctuaties gesuperponeerd op het simulatiesignaal zijn geëlimineerd.

Een klasse II en klasse I/II rollenremtestbank moeten zijn voorzien van een interne of externe afdrukinrichting waarmee tenminste de volgende gegevens worden vastgelegd:

1. a.

   de informatie zoals vermeld in artikel 1.14, onder 3;

2. b.

   de datum en het tijdstip van de metingen aan het betreffende voertuig;

3. c.

   de ingevoerde informatie van het betreffende voertuig:

   1. 1°.

      identificatie bestaande uit het kenteken of de meldcode;

   2. 2°.

      maximum massa c.q. de maximum af te remmen massa;

   3. 3°.

      de maximum extrapolatiedruk P_EX per as;

   4. 4°.

      de wettelijk vereiste remvertraging;

4. d.

   een getalsmatige of grafische weergave van de relatie tussen:

   1. 1°.

      de pedaalkracht en de daarbij behorende remkracht per wiel en per as en het verschil in remkracht tussen het linker- en rechterwiel in het geval van een remproef voor hydraulische remsystemen;

   2. 2°.

      de ingestuurde druk en de daarbij behorende remkracht per wiel en per as en het verschil in remkracht tussen het linker- en rechterwiel in het geval van een remproef voor pneumatische remsystemen; de relatie wordt minstens weergegeven door de waarden van de druk P_L en P_H, zoals bedoeld in artikel 3.7.28, gebruikt bij de remtest van het voertuig;

5. e.

   de berekende waarden:

   1. 1°.

      de resulterende meetwaarde gesommeerd per as;

   2. 2°.

      de berekende statische remvertraging;

6. f.

   de vermelding, bedoeld in artikel 3.7.25, tweede lid;

7. g.

   de waarschuwing genoemd in artikel 3.7.28, tweede lid.

Andere informatie dan bedoeld in het eerste lid mag worden geregistreerd voorzover deze niet leidt tot misleiding of misvatting.

Klasse I rollenremtestbanken en klasse I/II rollenremtestbanken, voor wat betreft het klasse I-bereik waarvoor in de 12 maanden voorafgaande aan 1 februari 2004 een certificaat van eerste of herkeuring is afgegeven op basis van de eisen die op het moment van de eerste keuring van kracht waren, moeten blijven voldoen aan die eisen.

Rollenremtestbanken, bedoeld in het eerste lid, moeten in afwijking van de eisen gesteld aan meetnauwkeurigheid, voldoen aan de volgende eisen: de maximale fout in plus en min bedraagt bij een kracht:

1. 1°.

   die niet groter is dan 1800 N: 180 N;

2. 2°.

   die groter is dan 1800 N: 10% van de werkelijke remkracht.

Klasse II rollenremtestbanken en klasse I/IIrollenremtestbanken die niet voorzien zijn van hydraulische of pneumatische krachtopnemers waarvoor in de 12 maanden voorafgaande aan 1 februari 2004 een certificaat van eerste of herkeuring is afgegeven op basis van de voorschriften die op het moment van de eerste keuring van kracht waren, mogen tot uiterlijk drie jaar na de datum van afgifte van het certificaat zoals daarop vermeld, worden gebruikt bij een algemene periodieke keuring.

Rollenremtestbanken, bedoeld in het eerste lid, moeten na 3 jaar na de in het eerste lid, genoemde datum, voldoen aan de eisen genoemd in deze regeling met uitzondering van de artikelen 1.13.5, 1.14.1 onder b en g, 1.14.2, 1.14.3, 1.20, 3.7.15, tweede lid, 3.7.16, derde lid, met dien verstande dat:

1. a.

   in afwijking van artikel 3.7.16, tweede lid, de aan het wiel overgedragen remkracht tenminste 0,5 maal de waarde van de kracht kan bereiken die een wiel op zijn ondersteuning uitoefent, waarbij het oppervlak van de rollen droog is;

2. b.

   in afwijking van artikel 3.7.23 het aanwijsbereik onderverdeeld moet zijn in tenminste 25 schaaldelen van gelijke waarde, waarbij de totale lengte van de schaalverdeling tenminste 0,15 m moet bedragen. Voor cirkelvormige schaalverdelingen gelden deze waarden voor de lengte van de cirkelboog die het midden van de deelstrepen verbindt. Aflezing van een waarde van 2% van het aanwijsbereik moet eenvoudig zijn. De schaalverdeling moet ten minste op onderlinge gelijke afstanden die niet groter zijn dan 20% van het aanwijsbereik, van cijfers zijn voorzien; en,

3. c.

   in afwijking van artikel 3.7.24, het aanwijsbereik onderverdeeld moet zijn in ten minste 100 schaaldelen van gelijke waarde waarbij de afmetingen van de cijfers alsmede de helderheid en het contrast van de weergave zodanig is, dat aflezing eenvoudig is.

In deze paragraaf wordt verstaan onder platenremtestbank een meetmiddel waarbij de wielen van een voertuig kunnen steunen op vlakke, horizontale platen, waarmee de remkracht wordt bepaald uit de reactiekracht die wordt uitgeoefend door een afremmend voertuig dat op de platen tot stilstand wordt gebracht.

Platenremtestbanken behoeven niet te voldoen aan het bepaalde in paragraaf 2.3 en 3 van hoofdstuk 1.

In deze paragraaf wordt verstaan onder:

1. a.

   koolmonoxidemeter: een meetmiddel dat bestemd is voor het meten van het koolmonoxidegehalte van uitlaatgassen, afkomstig van met stationair toerental draaiende motoren met elektrische ontsteking van in gebruik zijnde motorrijtuigen, welk meetmiddel het meetresultaat direct in volumeprocenten aangeeft, al dan niet tezamen met het volumegehalte van andere, in de uitlaatgassen voorkomende bestanddelen;

2. b.

   monsternamesysteem: het monsternamesysteem omvat alle onderdelen die worden gebruikt om de motoruitlaatgassen op te vangen en naar de koolmonoxidemeter over te brengen;

3. c.

   condensaatafscheider: de condensaatafscheider omvat alle onderdelen die worden gebruikt om gecondenseerde waterdamp uit de uitlaatgassen af te scheiden;

4. d.

   filtersysteem: het filtersysteem omvat alle onderdelen die worden gebruikt om die deeltjes uit het uitlaatgas te verwijderen die de juiste werking van de meetcel kunnen verstoren;

5. e.

   nulstelinrichting: de inrichting waarmee de aanwijzing van de koolmonoxidemeter, bij doorvoering van een gas dat geen koolmonoxyde bevat, op nul kan worden gesteld;

6. f.

   justeerinrichting: de inrichting waarmee de justering van de koolmonoxidemeter bij een vaste waarde, referentiepunt genoemd, kan worden verricht;

7. g.

   kalibratie-inrichting: de inrichting waarmee de aanwijzing van de koolmonoxidemeter, bij doorvoering van een kalibratiegas, in overeenstemming met de waarde van de te meten grootheid kan worden gebracht;

8. h.

   opwarmtijd: de door de fabrikant van de koolmonoxidemeter gegeven tijd gedurende welke de koolmonoxidemeter, alvorens te mogen worden afgesteld of gebruikt, onder elektrische spanning moet staan;

9. i.

   responsietijd: de tijd die verloopt na een plotselinge wijziging van de te meten grootheid bij de inlaat van het monsternamesysteem tot de koolmonoxidemeter een aanwijzing geeft waarvan het verschil ten opzichte van de definitieve aanwijzing van de nieuwe waarde van de grootheid niet meer bedraagt dan een gegeven waarde;

10. j.

    minimale debiet: het debiet beneden hetwelk de aanwijzing van de koolmonoxidemeter een fout kan vertonen die groter is dan de maximale fout;

11. k.

    minimale meettijd: de tijd die ten minste verloopt tussen het moment van inbrengen van het monsternamesysteem in de uitlaat en het moment waarop de definitieve aanwijzing van de te meten grootheid is bereikt;

12. l.

    meetbereik: het gebied van de waarden van de te meten grootheid waarbij de aanwijzingen van de koolmonoxidemeter die onder normale omstandigheden in één enkele meting zijn verkregen, geen grotere fout mogen vertonen dan de maximale fout;

13. m.

    kalibratiegas: een gasmengsel waarvan de samenstelling in de concentratie van elke component met een voldoende nauwkeurigheid bekend zijn om te worden gebruikt bij de kalibratie en justering van een koolmonoxidemeter;

14. n.

    drift: de variatie van de metrologische eigenschappen van koolmonoxidemeters onder normale gebruiksomstandigheden gedurende redelijk lange tijd;

15. o.

    elektronische inrichting: een deel of het geheel van een koolmonoxidemeter of van een hulpinrichting daarvan, waarin gebruik wordt gemaakt van elektronische componenten en dat een specifieke functie vervult en onafhankelijk kan worden gecontroleerd;

16. p.

    elektronische inrichting met volledige controle: een elektronische inrichting is voorzien van een volledige controle, indien storingen van de essentiële functies van de elektronische inrichting worden gedetecteerd en gesignaleerd;

17. q.

    elektronische inrichting zonder controle of met gedeeltelijke controle: een inrichting die niet volledig wordt gecontroleerd als omschreven in onderdeel p;

18. r.

    automatische en permanente controle (P): een controle die het mogelijk maakt zonder menselijke tussenkomst de juiste werking van elektronische inrichtingen tijdens een meting, hetzij continu, hetzij discontinu te controleren, opdat ook in het laatstgenoemde geval elke storing wordt gedetecteerd;

19. s.

    automatische en tussentijdse controle (I): een controle die het mogelijk maakt zonder menselijke tussenkomst op cyclische wijze de juiste werking van elektronische inrichtingen te controleren;

20. t.

    niet-automatische controle (N): een controle die het mogelijk maakt via menselijke tussenkomst de juiste werking van elektronische inrichtingen te controleren.

De in deze paragraaf gestelde eisen zijn slechts van toepassing op koolmonoxidemeters die vóór 1 januari 1998 in gebruik zijn genomen.

Koolmonoxidemeters behoeven niet te voldoen aan het bepaalde in paragraaf 2.3 en 3 van hoofdstuk 1, met uitzondering van artikel 1.14 en 1.15.

De sonde waarmee een monster van de uitlaatgassen kan worden genomen, moet lang genoeg zijn om een insteekdiepte van ten minste 30 cm mogelijk te maken, en moet zijn voorzien van een inrichting om de positie van de sonde ten opzichte van de uitlaat te fixeren. De sonde bestaat uit een over een voldoende lengte flexibele pijp met een uitwendige diameter van ten hoogste 10 mm. De leidingen moeten zijn vervaardigd uit een materiaal dat insnoeringen onmogelijk maakt en een lengte hebben van ten minste 3 m (de sonde niet inbegrepen).

Het gehele monsternamesysteem moet lekdicht zijn.

De koolmonoxidemeter moet zijn voorzien van een inrichting waarmede kan worden gecontroleerd of het monstergasdebiet groter is dan het minimale debiet.

Indien de koolmonoxidemeter van een aansluiting voor accuvoeding is voorzien, moet een duidelijk waarneembare signalering worden gegeven indien de voedingsspanning buiten de in artikel 3.9.20 genoemde grenzen komt.

De afleesinrichting voor koolmonoxyde omvat één of twee schalen met deelstrepen of een numerieke schaal. Bij afleesinrichtingen met twee schalen moet iedere schaal bij nul beginnen wanneer de meter twee meetcellen omvat. Indien echter de koolmonoxidemeter slechts één meetcel omvat, moet ten minste één van beide schalen bij nul beginnen.

Op de afleesinrichting moet het volumegehalte aan koolmonoxyde op de volgende wijze zijn vermeld: % vol CO.

Het meetbereik van het instrument moet zich ten minste van 0 tot 7% vol CO uitstrekken.

De waarde van de afleeseenheid bedraagt bij inrichtingen met digitale aanwijzing 0,1% vol CO en bij inrichtingen met analoge aanwijzing 0,1% vol CO of 0,2% vol CO.

Bij inrichtingen met analoge aanwijzing moet de lengte van het kleinste schaaldeel ten minste 1,25 mm bedragen. Het gedeelte van de wijzer dat de deelstrepen overlapt, moet duidelijk zichtbaar zijn en een dikte hebben die niet meer bedraagt dan een vierde van de lengte van het kleinste schaaldeel. De wijzer moet ten minste één derde van de kortste streep bedekken. Op de schaalverdeling moet bovendien elke gehele waarde met een cijfer zijn aangegeven, waarbij de hoogte van deze cijfers ten minste 5 mm moet bedragen.

Bij inrichtingen met digitale aanwijzing moeten de cijfers een hoogte van ten minste 10 mm hebben.

De koolmonoxidemeter moet zijn voorzien van een justeerinrichting waarmee de meter binnen de grenzen van de maximale fouten kan worden gejusteerd ten opzichte van een op de koolmonoxidemeter aangegeven referentiepunt, dat ligt bij een waarde die overeenkomt met ten minste 60% van het maximale meetvermogen. Het voor het referentiepunt gegenereerde, intern signaal moet met behulp van een kalibratiegas op de juiste waarde gebracht kunnen worden.

In afwijking van het eerste lid mag de koolmonoxidemeter zijn voorzien van een zodanige andere voorziening, dat de meter, hetzij door menselijke tussenkomst, hetzij automatisch, wordt gejusteerd binnen de grenzen van de maximale fout.

Een elektronische inrichting die deel uitmaakt van of gekoppeld is aan een koolmonoxidemeter moet duurzaam overeenkomstig haar gebruiksdoel functioneren en mag geen significante fouten in de meetresultaten veroorzaken.

De metrologische betrouwbaarheid wordt bereikt:

1. a.

   hetzij met behulp van een adequaat ontwerp en een adequate constructie vervaardigen van elektronische inrichtingen die voldoen aan een vereist kwaliteitsniveau dat op grond van proeven aanwezig mag worden verondersteld (elektronische inrichting zonder controle),

2. b.

   hetzij door gebruikmaking van elektronische inrichtingen met controles waardoor significante storingen kunnen worden gedetecteerd en gesignaleerd (elektronische inrichting met volledige controle),

3. c.

   hetzij door combinatie van bovenvermelde methoden (elektronische inrichting met gedeeltelijke controle).

De keuze van de methode wordt aan de fabrikant overgelaten.

Op de koolmonoxidemeter moet een opschriftenplaat zijn aangebracht waarop naast de in artikel 1.14 genoemde gegevens tevens de volgende gegevens duidelijk leesbaar en onuitwisbaar zijn vermeld:

1. a.

   de eventuele handelsbenaming;

2. b.

   de nominale spanning van de elektrische voeding in de vorm: … V;

3. c.

   eventueel de nominale frequentie van de elektrische voeding in de vorm: … Hz;

4. d.

   het minimale debiet van het monstergas in de vorm Qmin … l/h.

Op de voorzijde van de koolmonoxidemeter of op de in het eerste lid bedoelde opschriftenplaat, indien deze zich op de voorzijde van de koolmonoxidemeter bevindt, moet duidelijk leesbaar en onuitwisbaar worden vermeld:

1. a.

   de opwarmtijd in de vorm: opwarmtijd … min;

2. b.

   de minimale meettijd in de vorm: minimale meettijd. … s.

Op de afleesinrichting of in de onmiddellijke nabijheid daarvan moet duidelijk leesbaar en onuitwisbaar het eventuele referentiepunt worden aangegeven.

Andere vermeldingen dan genoemd in de voorgaande leden mogen worden aangebracht mits deze geen aanleiding kunnen geven tot misleiding of misvatting.

Vermindering van de voedingsspanning met 100% van de nominale waarde gedurende ca. 10 ms.

Vermindering van de voedingsspanning met 50% van de nominale waarde gedurende ca. 20 ms.

Vermindering van de voedingsspanning met 20% van de nominale waarde gedurende ca. 50 ms.

Het tijdsverschil tussen twee opeenvolgende proeven moet ten minste 10 seconden bedragen.

Magnetisch veld van 60 A/m en 50 Hz, dat bijvoorbeeld wordt geproduceerd door een kabel waar een stroom van 10 A doorheen loopt, op een afstand van ongeveer 2,5 cm.

Veldsterkte van 10 V/m bij frequenties van 100 kHz – 500 MHz.

Veldsterkte van 1 V/m bij frequenties van 500 MHz – 1000 MHz.

Elektrostatische ontlading van 6 kV met een energie van 2 mJ aan het geaarde chassis en met een minimale duur van 10 seconden tussen opeenvolgende ontlading. De ontlading wordt teweeggebracht op de delen van de koolmonoxidemeter, die bij normale gebruiksomstandigheden in aanraking kunnen komen met de gebruiker of diens kleding.

Indien de koolmonoxidemeter bij de typekeuring door één van de in paragraaf 9.2.2 vermelde factoren wordt beïnvloed, mag de aanwijzing van het koolmonoxidegehalte niet meer dan 0,8 maal de in artikel 3.9.31 vermelde waarden variëren.

In geen elk geval mag bij de typekeuring de algebraïsche som van de variaties die aan het gelijktijdig optreden van verschillende beïnvloedingsfactoren te wijten zijn, een waarde overschrijden die gelijk is aan de in artikel 3.9.31 vermelde maximale fout.

Indien de koolmonoxidemeter bij de eerste keuring wordt beïnvloed door variatie in de samenstelling van de gassen, mag de aanwijzing van het koolmonoxidegehalte niet meer dan de in artikel 3.9.31, tweede lid, vermelde waarde variëren.

De maximale fout bij de typekeuring bedraagt 0,25% vol CO in plus en min.

Bij de eerste keuring van koolmonoxidemeters bedraagt de maximale fout 0,3% vol CO in plus en min.

Bij de herkeuring van koolmonoxidemeters bedraagt de maximale fout 0,4% vol CO in plus en min.

Het bepaalde in artikel 1.2, eerste lid, geldt niet voor koolmonoxidemeters die in gebruik zijn genomen vóór 1 januari 1984.

Hulpinrichtingen die in gebruik zijn genomen vóór de datum van inwerkingtreding van deze regeling hoeven niet te voldoen aan het bepaalde in artikel 1.20 met uitzondering van de eis dat deze hulpinrichtingen de goede werking van het meetmiddel niet mogen verstoren en voorts geen aanleiding tot misleiding of misvatting mogen geven.

De uitlaatgastester moet, naast de in artikel 1.14, eerste lid, genoemde opschriften, zijn voorzien van een opschrift dat het minimale en het nominale debiet aangeeft alsmede het merk en type van de zuurstofbrandstofcel.

Bij elke uitlaatgastester moet de waarde van de propaan-equivalentiefactor (PEF) zijn aangebracht op de voorzijde van het instrument of zichtbaar gemaakt kunnen worden op de aanwijsinrichting.

Het aandeel van de gasvormige componenten moet worden aangewezen in volume % voor CO, CO2 en O2, en in volume-ppm (delen per miljoen) voor HC. De aanduidingen van deze eenheden moeten ondubbelzinnig zijn verbonden met de aangewezen waarde, bijvoorbeeld: % vol CO, % vol CO₂, % vol O₂ en ppm vol HC.

De afleeseenheid mag niet meer bedragen dan de volgende waarden:

De in artikel 3.11.7, genoemde maximale fouten onder gebruiksomstandigheden, mogen onder de volgende condities niet worden overschreden:

1. a.

   de in artikel 1.13, derde lid, genoemde gebruiksomstandigheden;

2. b.

   relatieve luchtvochtigheid: tot 90% R.V.;

3. c.

   atmosferische druk: (860 – 1060) hPa.

De keuringen, met uitzondering van onderzoek naar de invloed van temperatuur, luchtvochtigheid, luchtdruk en voedingsspanning en – frequentie, in het kader van typekeuringen, worden uitgevoerd onder de volgende omstandigheden:

1. a.

   temperatuur (20 ± 2) °C;

2. b.

   relatieve luchtvochtigheid: (55 ± 5)% R.V.;

3. c.

   atmosferische druk: stabiele omgevingsdruk;

4. d.

   nominale voedingsspanning ± 2%;

5. e.

   nominale frequentie van de voedingsspanning ± 1%.

De invloed van andere gascomponenten dan het te meten gas mag niet groter zijn dan de helft van de maximale fout onder gebruiksomstandigheden, indien deze andere gassen ten hoogste in de volgende volume-delen voorkomen: 16% vol CO₂, 6% vol CO, 10% vol O₂, 5% vol H₂, 0,3% vol NO, 2000 ppm vol HC (als n-hexaan) en waterdamp tot verzadiging.

De volgende verstoringen mogen geen invloed hebben die groter is dan de maximale fout bij eerste keuring onder gebruiksomstandigheden of moeten automatisch door het instrument worden gedetecteerd en aangegeven:

1. a.

   de in artikel 1.18 genoemde invloeden;

2. b.

   mechanische schokken, veroorzaakt door een vrije val over 25 mm door een der hoekpunten op een vast oppervlak.

Bij de meting van:

1. a.

   CO, CO2 en HC moet een instrument, met inbegrip van het bijbehorende systeem voor gasbehandeling, bij onderzoek met standaard gasmengsels binnen 15 seconde 95% van de uiteindelijke waarde aanwijzen;

2. b.

   O2 moet een instrument, na overschakeling van lucht op een zuurstof-vrij standaard gasmengsel, binnen 60 seconde een waarde aanwijzen die een afwijking heeft van minder dan 0,1% vol ten opzichte van de uiteindelijke waarde.

Na afloop van de opwarmtijd moet het instrument voldoen aan de metrologische eisen volgens dit voorschrift. De instrumenten moeten zijn voorzien van een voorziening waardoor wordt voorkomen dat er een aanwijzing van gemeten gascomponenten plaatsvindt gedurende de opwarmtijd.

Het bestanddeel hydrocarbonaten moet worden uitgedrukt in ppm vol n-hexaan (C₆H₁₄) equivalent. De justering mag worden uitgevoerd met behulp van propaan (C2H2). Daartoe moet een conversie-factor, die wordt aangeduid als ‘C₃/C₆-factor’ of ‘PEF’ (Propaan-equivalentiefactor), permanent en duidelijk zichtbaar op het instrument zijn aangebracht, dan wel eenvoudig zijn op te roepen op de aanwijzing. De waarde van deze conversiefactor moet door de fabrikant voor elk instrument worden opgegeven in drie significante cijfers. Als de gassensor wordt vervangen of gerepareerd, moet een nieuwe conversiefactor op het instrument worden aangebracht.

Instrumenten die zijn uitgevoerd met een aanwijzing van de lambda-waarde, moeten de betreffende berekening uitvoeren met behulp van de volgende formule:

Hierin geldt:

Bij normaal gebruik van het instrument mogen de meetresultaten, na justering met een kalibratie-gas of de interne justeerinrichting, de maximale fouten die gelden onder gebruiksomstandigheden gedurende ten minste 4 uur niet overschrijden, zonder dat gedurende deze periode gebruik wordt gemaakt van een kalibratie-gas of interne justering door de gebruiker. Indien het instrument is uitgerust met een methode voor drift-compensatie, zoals een automatische nulstelling of een automatische interne justering, mag de werking van deze justeringen geen aanwijzing veroorzaken die kan leiden tot verwarring met een meting van een extern gas.

Indien door dezelfde persoon met hetzelfde instrument binnen relatief korte tijd 20 opeenvolgende metingen aan hetzelfde standaard gasmengsel worden uitgevoerd, mag de standaarddeviatie van deze 20 resultaten niet groter zijn dan een derde van de absolute waarde van de maximaal toelaatbare fout onder gebruiksomstandigheden.

Alle onderdelen van het gasbehandelingssysteem moeten zijn vervaardigd van materialen die bestand zijn tegen corrosie; in het bijzonder moet het materiaal van de sonde bestand zijn tegen de temperatuur van uitlaatgassen. De gebruikte materialen mogen de samenstelling van het gasmonster niet beïnvloeden.

De sonde moet zodanig zijn ontworpen dat deze ten minste 30 cm in de uitlaatpijp van het voertuig kan worden gebracht en dat deze, ongeacht de insteekdiepte, door een bevestiging op zijn plaats wordt gehouden.

Het gasbehandelingssysteem moet zijn voorzien van een filter, met regenereerbare of verwisselbare elementen, dat bestanddelen met een diameter groter dan 5 μm verwijdert.

Het instrument moet gedurende ten minste ½ uur kunnen worden gebruikt met uitlaatgas van een automotor dat een HC bestanddeel van ca. 800 ppm vol bevat.

Het moet mogelijk zijn de mate van vervuiling van het filter vast te stellen zonder dat dit verwijderd moet worden. Filterelementen moeten, indien nodig, eenvoudig en zonder gebruik van speciaal gereedschap kunnen worden vervangen.

Het gasbehandelingssysteem moet een waterafscheider bevatten, die:

1. a.

   voorkomt dat water voorbij deze waterafscheider op oppervlakken in het instrument condenseert;

2. b.

   automatisch wordt geleegd.

Het gasbehandelingssysteem moet, behalve van een aansluiting voor de sonde, zijn voorzien van afzonderlijke aansluitingen voor:

1. a.

   de toevoer van omgevingslucht als referentie voor de nulstelling van het instrument;

2. b.

   de toevoer van het kalibratie-gas.

Deze aansluitingen moeten achter de waterafscheider en het filter zijn geplaatst opdat de vervuiling van het toegevoerde gas minimaal is. Indien bij een instrument omgevingslucht wordt gebruikt, moet deze door een afzonderlijk koolstoffilter of een gelijkwaardig systeem worden gevoerd. Er moet een voorziening zijn om de druk binnen de detector gedurende nulstellen, gaskalibratie en monstername gelijk te houden.

De pomp waarmee het gas wordt aangezogen:

1. a.

   moet zodanig zijn gemonteerd dat zijn trillingen de metingen niet beïnvloeden;

2. b.

   moet onafhankelijk van de overige delen van het instrument in- en uitgeschakeld kunnen worden, waarbij het echter niet mogelijk mag zijn een meting te doen bij uitgeschakelde pomp.

Het instrument moet een inrichting bevatten, waarmee wordt aangegeven wanneer de gasstroom daalt tot een niveau dat zou veroorzaken dat:

1. a.

   de responsietijd wordt overschreden, of

2. b.

   de invloed op de aanwijzing groter is dan de helft van de absolute waarde van de maximale fout onder gebruiksomstandigheden.

Deze inrichting moet voorkomen dat er metingen kunnen worden uitgevoerd wanneer één van deze grenswaarden is bereikt.

Het gasbehandelingssysteem moet zodanig luchtdicht zijn dat de invloed op het meetresultaat door verdunning met omgevingslucht niet meer bedraagt dan:

1. a.

   voor CO, CO₂ en HC: de helft van de absolute waarde van de maximale fout onder gebruiksomstandigheden;

2. b.

   voor O₂: 0,1% vol.

Wanneer een zodanig lek optreedt dat één van deze grenswaarden wordt overschreden, mogen geen metingen kunnen worden uitgevoerd.

Indien het instrument is uitgevoerd met één of meer automatische controle-inrichting (en), moet het mogelijk zijn het juiste functioneren hiervan te controleren.

Bij een uitlaatgastester moet, door middel van een controle-inrichting voor het vaststellen van restanten HC-gas, zijn gewaarborgd dat, voordat een meting kan plaatsvinden, de aangewezen waarde voor een monster omgevingslucht door de sonde minder is dan 20 ppm vol hexaan.

Een instrument met een O₂-kanaal moet zijn uitgevoerd met een voorziening die verouderen van de sensor automatisch detecteert.

Voor zover het instrument is voorzien van een voor de gebruiker toegankelijke justering moet deze justering plaatsvinden door middel van een semi-automatische justeerinrichting waarmee uitsluitend een nulstelling kan plaatsvinden.

Indien bij een instrument, uitgevoerd met een automatische of semi-automatische justeerinrichting, justering noodzakelijk is, mag geen meting mogelijk zijn alvorens de juiste justeringen zijn uitgevoerd.

Zowel bij een automatische als semi-automatische justeerinrichting is een signalering toegestaan voor een noodzaak tot justering.

Als tijdelijke voorwaarde als bedoeld in artikel 1.6, vierde lid, geldt dat een instrument moet worden gejusteerd met een gecertificeerd kalibratiegas met een interval gelijk aan de helft van de periode die op grond van artikel 1.13, vijfde lid, door de aanbieder bij het typeonderzoek wordt opgegeven als beoogd justeerinterval.

Deze tijdelijke voorwaarde wordt omgezet in een definitieve voorwaarde op basis van een onderzoek zoals bedoeld in artikel 1.6, vierde lid verricht aan vijf verzegelde instrumenten geplaatst in een representatieve gebruikssituatie. Het onderzoek vindt plaats door middel van een aantal op vaste tijdsafstanden uitgevoerde controles gedurende een periode waarin alle in het onderzoek betrokken instrumenten aan de eisen voor de maximale fout onder bedrijfsomstandigheden voldoen, doch ten hoogste gedurende een periode gelijk aan het beoogde justeerinterval. Het aantal controles is gelijk aan het aantal maanden van het beoogde justeerinterval met een minimum van drie controles.

Indien bij dit onderzoek gedurende het beoogde justeerinterval blijkt dat:

1. a.

   alle in het onderzoek betrokken instrumenten aan de eisen voor de maximale fout onder bedrijfsomstandigheden voldoen wordt het definitieve justeerinterval vastgesteld op het beoogde justeerinterval;

2. b.

   één of meer instrumenten niet voldoen aan de eisen voor de maximale fout onder gebruiksomstandigheden blijft het tijdelijk vastgestelde justeerinterval zoals bedoeld in lid 4 van kracht tenzij één of meer instrumenten reeds binnen de periode van dit tijdelijk vastgestelde justeerinterval niet aan deze eisen voldoen. In dit geval wordt een nieuw tijdelijk vastgesteld justeerinterval van kracht gelijk aan de helft van de periode waarin alle instrumenten aan deze eisen bleken te voldoen. In elk geval wordt hierna een nieuw onderzoek uitgevoerd overeenkomstig het vierde lid echter voor een beoogd justeerinterval gelijk aan het gehele aantal maanden waarvoor alle instrumenten in het voorgaande onderzoek aan de eisen voor de maximale fout onder bedrijfsomstandigheden bleken te voldoen.

Gecertificeerd kalibratiegas moet voldoen aan de volgende eisen:

Het gasmengsel moet bestaan uit de volgende componenten in draaggas N₂:

Een gecertificeerd kalibratiegas moet zijn vervaardigd door een ingevolge artikel 2.11 erkende inrichting.

Een fles met gecertificeerd kalibratiegas moet zijn voorzien van een certificaat waarop tenminste de samenstelling, de datum van vervaardiging en de naam van de ingevolge artikel 2.11 erkende inrichting is vastgelegd.